ฉันป่วยเป็นโรคที่หมอก็เพิ่งเคยเจอ 2

ฉันอยู่ของฉันดีๆ จริงเหรอวะ?! เพราะมันไม่มีสัญญาณเตือนกันเลย

ฉันอายุยี่สิบท้ายๆตอนที่เริ่มป่วยในปี 2008 ตอนนั้นฉันมีชีวิตที่ดี ฉันเป็นคนตลก ร่าเริง สุขภาพแข็งแรง มีครอบครัว เพื่อนฝูงที่น่ารัก ฉันเป็นคนมีความมั่นใจในตัวเองสูง ไม่มีเรื่องได้ที่สามารถทำให้ฉันเป็นกังวลได้ งานที่บริษัททำให้ฉันได้เดินทางต่างประเทศบ่อยครั้งซึ่งเป็นประสบการณ์ที่แปลกใหม่และฉันก็สนุกไปกับมัน ถึงแม้ว่าบางครั้งจะเครียดและกดดัน กิจกรรมที่ฉันโปรดปราณที่สุดคือการไปเต้นรำที่คลับละตินใจกลางเมือง คลับแห่งนี้คือที่ที่ฉันได้ฝึกให้สมองซีกซ้ายได้ทำงานเพราะฉันใช้งานสมองซีกขวามาแล้วไม่ต่ำกว่า 8 ชั่วโมง มันทำให้ฉันได้เจอเพื่อนใหม่ๆ และในที่สุดคลับนี้ก็ได้กลายมาเป็นบ้านและครอบครัวที่สองของฉัน ฉันใช้ชีวิตอย่างคุ้มค่าทั้งเรื่องส่วนตัวและเรื่องงาน ฉันมีความสุขดีในแบบของฉัน

10523581_10153636367649115_8213545365641446241_n

อย่างไรก็ตามสิ่งที่เป็นจริงที่สุดสำหรับมนุษย์โลกที่เรารู้กันเป็นอย่างดีก็คือ “ไม่มีใครสมบูรณ์แบบ”

“ฉันอยู่ของฉันดีๆ” วันหนึ่งฉันตื่นนอนมาพร้อมกับอาการปวดตึงตรงคอทั้งสองข้าง

“คงนอนตกหมอน เดี๋ยวคงหาย” ฉันคิด

วันถัดไปฉันเริ่มเป็นไข้อ่อนๆ“กินยาพาราซักเม็ด เดี๋ยวคงหาย” ฉันยังคิด

วันถัดไปไข้เริ่มสูงขึ้น “กินยาพาราซักสองเม็ด เดี๋ยวคงหาย” ฉันนิ่งเฉย

วันถัดไปไข้สูงมาก “ลองกินยาลดไข้แบบอื่นแล้วกัน เดี๋ยวคงหาย” ฉันยังนิ่งเฉย

วันถัดไปแม่ฉันมาที่คอนโด “ไปโรงบาล!” แม่ไม่นิ่งแล้วงานนี้ ซึ่งทำให้ฉันต้องขยับตัวตามคำประกาศิต

ฉันไปรักษาตัวอยู่ที่โรงพยาบาลใกล้ๆคอนโดอยู่ห้าวันแต่หมอก็ไม่สามารถหาสาเหตุของอาการไข้สูงได้ หมอก็ได้แต่คาดว่าฉันเป็นวัณโรคจึงปล่อยฉันกลับมาพักที่้บ้านพร้อมกับยาปฎิชีวนะและความหวังว่าไข้จะลด แต่เมื่อชีวิตคิดจะเล่นตลกมันก็ต้องเล่นใหญ่ อาการไข้รุนแรงมากขึ้น และในขณะที่ฉันนวดคลึงคอที่ปวดตึงโป๊ะ ฉันรู้สึกถึงกลุ่มก้อนของตุ่มเล็กๆอยู่ข้างในซึ่งก็ฉันยังคงนวดต่อไป “สงสัยเส้นตึงจริงๆ ขยี้อีกหน่อย เดี๋ยวคงหาย” (เออ ก็ยังไม่รู้ตัว)

บอกก่อนว่าฉันไม่ได้มาจากครอบครัวที่มีฐานะ ฉันแค่โชคดีที่เกิดมาเป็นลูกของแม่ที่รักฉันมากที่สุด แม่ส่งฉันไปรักษาต่อที่โรงพยาบาลเอกชนที่ขึ้นชื่อว่าแพงที่สุดเพราะแม่ต้องการให้ฉันได้รับการรักษาที่ดีที่สุด ที่โรงพยาบาลแห่งนี้มหกรรมตามหาและไล่ล่าตัวการไข้สูงก็ได้กระหน่ำเข้ามาอย่างไม่ประณีประนอมเป็นเวลาเกือบสองสัปดาห์ จนในที่สุดฉันก็ได้โรค KFD มาครอบครองอย่างเป็นทางการ

305382_10150343440796643_1129783623_n

แต่เดี๋ยวก่อน “อย่าเพิ่งคิดว่าจะจบง่ายๆ” เพราะการรักษาโรคนั้นไม่ใช่แค่กินยาแล้วโลกจะกลับมาสวยงามเหมือนเดิม มันคือยาทดสอบความอดทน มันคือยาดรามาระดับบรอดเวย์ มันคือยาที่กินแล้วถ้าไม่ตั้งสติก็อาจมีเป๋กันได้

“เอาละ! หมอคิดว่าจะเริ่มรักษาแล้ว”

“เอาเลยหมอ ลุย!” ใจมาเต็ม ในที่สุดเวลาที่ฉันรอคอยก็มาถึง (ในตอนต่อไป ฮ่า)

ฉันป่วยเป็นโรคที่หมอก็เพิ่งเคยเจอ 2

พระเจ้าช่วย! ฉันป่วยเป็นโรคที่แม้แต่หมอก็เพิ่งเคยเจอ

ฉันป่วยเป็นโรคที่หมอก็เพิ่งเคยเจอ 2

วิ่งอย่างไรไม่ให้บาดเจ็บ สร้างสุขภาพดีด้วยการวิ่งที่ถูกวิธี

Newer post

Post a comment